الان دلم فقط یه چیز می خواد....

حالا که چند شبه بارون می باره می خوام برم به بالاترین جاده یا خیابونی که این شهر داره...بلندی ای که زمینش آسفالت باشه...تازه ی تازه...

اطرافش پر باشه از چراغ های چشمک زن....یا از ماشین هایی که پارک شدن یه گوشه و یا هراز گاهی از وسط جاده رد می شن و انعکاس چراغشون رو می شه رو آسفالت بارون خورده دید!

دلم می خواد امشب رو هم تا نیمه های شب بیرون باشم..بیرون از خونه...دور از ماتی بخار گرفته ی پنجره ام...

می خوام امشبم برم همونجا..ولی نه مثل دیشب ها ..! دوست دارم پیاده خیسی جاده رو طی کنم..دوست دارم سرمای زمین رو تمیزی بارون رو با کف پاهام حس کنم..دوست دارم بارون به صورتم بپاشه...دونه دونه...

دوست دارم چشمک ستاره های ساختمونای شهرو با چشمای بی پرده ببینم..نه از پشت شیشه ی ماشین!

می خوام آروم گرفتن تن گر گرفته ی شهر رو ببینم...

امشب می خوام سردم شه!می خوام خیس بارون شم!

می خوام ...

پیاده شم...

قدم بزنم...

آروم  آروم...

فقط همین!

زیاده مگه؟!!!

پاییز سرد

 

پاییز, پاییز, پاییز...

بهترین ذهنیتی که ازش دارم همون صبح جمعه برگ ریزش بود :

سرتاسر حیاط دانشگاه...

محو شده بودم تو رقص مداوم برگ ها , از بلندای دستان درختان خواب آلوده تا گستردگی آغوش  زمین...

هنوزم یادمه اون حسی رو که  تو دلم غوغا کرد لحظه ای که دربان در محوطه رو باز کرد و چشمم به فرش رنگ رنگ روبروم که سرتاسر راه بهن شده بود, افتاد:

"بکر و دست نخورده" هنوز قدم کسی بهش نخورده بود!

هوس کردم پیاده شم و دل سیر رو خش خش برگ ها غلت بخورم...

یه نگاه سیر چرخ زدن دیوونه وارشون رو رو هوا تماشا کنم.

با سرعت تمام از رو انبوه برگ ها گذشتم و از آئینه ماشین پرواز رنگین شون رو پشت سرم تماشا کردم,

فواره ای از برگهای زرد و نارنجی که پشت سرم به هوا بلند می شدند و به چپ و راست می افتادن.

 

 

 با این که تنها بودم , اما جنب و جوشی  بیرون پنجره اتاق جریان داشت که با تمام وجود حسش می کردم...

سکوتی که جاری بود , مملو از یه سمفونی رنگین بود که صداش رو رقص دیوونه وار برگ ها می ساختن و ضرب اش خش خش قدم های باغبون پیر بود که  طرح  دست های پینه بسته اش هیچ وقت از خاطرم پاک نمی شه.

این رنگین ترین خاطره ایه که از پاییز دارم...

بقیه اش چیزیه که بهش می گم : " هجوم بی نفس تاریک "

 تاریکی زود هنگام بعد از ظهر با اخم های درهم رفته آسمون ,

 رعشه سرد باد پاییزی و کوچ!

"کوچ" تکراری ترین واژه از دفتر پاییز شده واسم , که هنوزم که هنوزه تمومی نداره...

دوست دارم هر پاییز که می خواد برسه یه نقطه جلوی این واژه بذارم ولی...

بارون زود هنگام آخر تابستون که می باره ,

همه چیز رو می شوره و می بره...

حتی ته مونده آفتاب پشت شیشه ها رو!

انگاری میاد و راه رو واسه اومدن پاییز هموار می کنه.

هیچ وقت دوستش نداشتم

هیچ وقت!

با این که اولین فصلی که دیدم , پاییز بود...

 

 

من مي‌‌توانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته‌خو يا شيطان‌صفت باشم ،
 
من مي توانم تو را دوست داشته يا ازتو متنفر باشم،
 
من مي‌توانم سکوت کنم، نادان و يا دانا باشم،
 
چرا که من يک انسانم، و اين‌ها صفات انسانى است.
 
و تو هم به ياد داشته باش :
 
من نبايد چيزى باشم که تو مي‌خواهى ، من را خودم از خودم ساخته‌ام،
 
تو را ديگرى بايد برايت بسازد و
 
تو هم به ياد داشته باش
 
منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است ،
 
تويى که تو از من مي سازى آرزوهايت و يا کمبودهايت هستند.
 
لياقت انسان‌ها کيفيت زندگى را تعيين مي‌کند نه آرزوهايشان
 
و من متعهد نيستم که چيزى باشم که تو مي‌خواهى
 
و تو هم مي‌توانى انتخاب کنى که من را مي‌خواهى يا نه
 
ولى نمي‌توانى انتخاب کنى که از من چه مي‌خواهى .
 
مي‌توانى دوستم داشته باشى همين گونه که هستم، و من هم.
 
مي‌توانى از من متنفر باشى بى‌هيچ دليلى و من هم ،
 
چرا که ما هر دو انسانيم.
 
اين جهان مملو از انسان‌هاست ،
 
پس اين جهان مي‌تواند هر لحظه مالک احساسى جديد باشد.
 
تو نمي‌توانى برايم به قضاوت بنشينى و حكمي صادر كني و من هم،
 
قضاوت و صدور حکم بر عهده نيروى ماورايى خداوندگار است.
 
دوستانم مرا همين گونه پيدا مي کنند و مي‌ستايند،
 
حسودان از من متنفرند ولى باز مي‌ستايند،
 
دشمنانم کمر به نابوديم بسته‌اند و همچنان مي‌ستايندم،
 
چرا که من اگر قابل ستايش نباشم نه دوستى خواهم داشت،
 
نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقيبى،
 
من قابل ستايشم، و تو هم.
 
يادت باشد اگر چشمت به اين دست نوشته افتاد
 
به خاطر بياورى که آن‌هايى که هر روز مي‌بينى و مراوده مي‌کنى
 
همه انسان هستند و داراى خصوصيات يک انسان، با نقابى متفاوت،
 
اما همگى جايزالخطا.
 
نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى،
 
و يادت باشد که کارى نه چندان راحت است...  

 ( مهاتما گاندي )

 ۱۱ اردیبهشت  88 ساعت 10:57

 

                                                                                                                                     

                                       سال نو مبارک

 

86/7/3

 

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

                                                               که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام ّ آمدنم بهر چه بود

                                                                      به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

____________________________________________________________________________

خوشا به حال آنان که بیدارند و

وسوسه ی سحرگاه سر به سرشان نمی گذارد

سبز ماندنت تنها راه در راه نماندن است

اگر زرد شوی:

می خشکی , می افتی و می مانی

در کنار جاده های بی عبور نارنجی

سفید که می شوم, پر می شوم از صدای خنک و آبی آب

شنا می کنم بر خلاف تمام موج های پر از هوا

و لبخند تنها مر هم زخمه های خون گرفته چشم های حسادت می شود

خوشا به حال آنان که بیدار می مانند حتی...

درون دستهای گر گرفته ی خواب آلود

و

کلید می زنند بر تمامی درهای یخ زده ای که

به وسوسه ی بخاری و بالش باز می شود...

و پنجره تنها ترجمان ترانه هایم می شود وقتی:

هجوم بی نفس تاریک به سراغم می آید,

و آنقدر می سرایم که خود ترانه می شوم

سبز می شوم...

و می رویم به بلندای یک نیایش طولانی

صبح جوانه می زند...

سپیده که می دمد به گونه هایم:

می بینم,

که ماه خوابیده و من...

هنوز بیدارم...

 

 

یه شب پاییزی

 

 

چرا گرفته دلت؟ مثل آنکه تنهايی

چقدر هم تنها!

خيال ميکنم

دچار آن رنگ پنهان هستی.

دچار يعنی...

عاشق.

خوشا به حال گياهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه ی آن هاست.

نه. وصل ممکن نيست

هميشه فاصله ای هست.

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است

برای خواب دل آويز و ترد نيلوفر.

هميشه فاصله ای هست.

دچار بايد بود

وگرنه زمزمه ی حيرت ميان دو حرف

حرام خواهد شد.

و عشق سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشياست

و عشق...

صدای فاصله هاست...

صدای فاصله هايی که

غرق ابهامند

صدای فاصله هايی که مثل نقره تميزند

و با شنيدن يک هيچ می شوند کدر

هميشه عاشق تنهاست ...

دی ماه ۸۷ .(یه شب برفی)

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 زدم به جاده ی پاییز....با تمام سرعت....تو یه روز تعطیل....تو خیابونهای خلوت پاییزی....یه جاده ی دست نخورده...پره رقص رنگ رنگ برگ ها..... تماشای پرواز برگ های خزان زده از آینه ماشین....پا به پای عبور من...و ریزش پی در پی برگها خشکیده ....تمام وجودم را به وجد آورد...

جمعه ۱ آذر ۸۷

 _________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

مي خوام برم يه جاي دور .....كه هيشكي دوروبرم نباشه.....هيشكي كاري به كارم نداشته باشه..دورتر از همه.....حتي دورتر از  اونايي كه خيلي برام عزيزن...خيلي دوستشون دارم..خيلي دوستم دارن يا حتي شايد ندارن...من فقط مي خوام دور باشم....رها باشم..شايد از بند نگاه هاي دروغين...زمونه خيلي مه آلود شده....مه ي كه از جنس بارون نيست....

قول مي دم دلم  واسه هيشكي تنك نشه حتي براي خودم ....تا موقعي كه پيداش كنم....

 

30 آبان87 .(يه شب پاييزي)

 _________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

دلم می خواد خیلی چیزها بنویسم

اما...

دستام جرأت خط انداختن رو برگ زمونه رو ندارن...

 

 

و من دوباره عاشق شدم....

عاشق چشمهای مادربزرگم....

عاشق نوازش های شبونه.....

عاشق لبخند ساده اش.....

کاش دوباره بچه می شدم......

دلم هوس مهتابی های شبونه رو کرده... زیر طاق پولک دوزی شده آسمون....

راستی چی شد لحاف چهل تیکه ی دوخته با خاطراتمون.....

گذر زمان چطوری دلش اومد فاصله بندازه بین شبهامون...میون دستهامون!!!!

هر کجا که باشی...هرکجا که باشم...

من فقط گرمی دستهات رو می خوام...

بی بهونه...

همین امشب...!!!

(شب که رفتم خونه دیدم اومده پیشم بمونه...از کجا فهمیده که دلم هواشو کرده .خدا می دونه....!!!)۷تیر۸۷

روزت مبارک "زندگی" .........."ای بزرگترین معلم من " ازت ممنونم که هنوز هم درس های با ارزشی بهم میدی..... تجربیاتی که از تو به دست آوردم هرکدومش دنیایه......

 

 

 

هیچ یادت می آد تاریکی دلت چطوری روشن شد؟

ماهت هیچ فرقی نکرده. بی خودی بهونه نیار.!!!

شب 14 که می رسه روشنتر و سپید تر هم می شه... این آب حوض دلته که گلی شده و ماه رو دیگه"ماه" نشون نمی ده.!!!هنوزم یاد نگرفتی مستقیم به چهره ی واقعیت خیره بشی...عادت داری عکس ماه رو نگاه کنی تا اینکه خود واقعی شو..بدون هیچ واسطه ای..بدون هیچ تعبیری!!!همینه که....

خیال نکن خوب کاری کردی که دنبال ماه دیگه ای رفتی!!!

ماه همیشه فقط یه دونه ست.

 

 

 

از حال و روز ماهیای قرمز و کوچیک زندگیت معلومه که چه حال و روزی داره آبی خاکستری خوضت.

خفگی تموم آبشش هاشون رو پر کرده!!!

لزومی نمی بینم روشنی رو برات معنا کنم....واسه اونی که چشم داره ولی دیدنی هارو نمی بینه....همه ی چشمهای دنیا رو هم بهش بدی بازم نمی بینه....

خواستم همینو بگم که یه حرکت حتی به اندازه ی یه نگاه هم اگه باشه...حاصل خواستنه...هر چی که هست...خواستن آغازش بوده....

ماه همیشه ماهه...ولی واسه تو تا وقتی که بخوای ماه ببینیش...!!!!

 

 

نامه ای به یک وسوسه!!!

 

Deliverance from temptation

 

 

 

 

هی ؟؟؟ تو!!!

تویی که خیلی ادعات می شد, تویی که به خودت خیلی ایمان داری, تویی که با حرفهات فکرمو مشغول کرده بودی!  "آره با تو ام"

با تو که می گفتی راهی رو که من انتخاب کردم غلط محضه یه بیراهه ی مطلق! این همه حرف و حدیث و قانون و هر چی هم که هست, می گفتی همش یه جور تله ست! یه جور کلکه واسه پیچوندن آدمای ساده و بی فکر!راستی مگه زندگی بدون قانون هم معنی داره .حالا گیرم که قانونشو کلا واسه همه وضع کرده باشن یا اصلا هر کی واسه خودش!

البته همه ی گفته هاتو انکار نمی کنم . درسته که خدا تو درون ماست. و تو هرپدیده ی اطرافمون. اینا رو قبول دارم. اما اینکه گفتی ما آدما واسه راحتی آفریده شدیم , واسه لذت بردن از دنیا. اینکه سختی کشیدن مال تو نیست, تحمل کردن حق تو نیست! اینا رو دیگه اشتباه کردی, منظورت هرچی بود دلیل هات جور در نیومد.نخوندی اون آیه رو که می گه:« ما انسان را در رنج و سختی آفریدیم»؟! تو که خوب بلدی آیه هارو تفسیر کنی!

اصلا اینا رو بی خیال. می دونی چیه؟ حرفاتو که شنیدم, به این فکر کردم که ظاهرا, با عقیده ی تو می شه یه زندگی بی دغدغه و راحت و موفق راه انداخت( که هم توش خدا رو می شه پیدا کرد و هم خرما رو!). دوسه قدمی از این راه رو رفتم. احساس راحتی کردم با کلی بی خیالی و اعتماد به نفس خالی!!! ولی یه جوری بود. آدم اصلا از دنیای اطرافش جدا می شد. می شدی یه آدم خودساخته با کلی تفکرات خودساخته ومقتدر! اما یه چیزی!!! هیچ قانون خاصی از بیرون احاطه ات نمی کرد…

وایسادم. تردید کردم.مگه می شه تو دنیایی با این همه آدم!!! فقط واسه خاطر خودت و خودت زندگی کنی!؟

دیدم نه. اینجوری نمی شه . واسه این که مطمئن شم, یه قراری گذاشتم.( بین خودم و اون بالایی).گفتم : با اجازه من یه کمکی از این دو تا میوه بهشتی!!! که جلو راهم سبز شده بچشم, تو هم هوامو داشته باش.

یه نشونه ای, یه علامتی بالاخره مثل قبلا ها یه کمکی بکن بهم.

خلاصه! آخرش دیدم اینجوری نمی شه. راه تو با ما جور نیومد.شاید دستورالعملهات واسه ی تو کارساز باشه! ولی واسه من:« نه»!

می دونی چیه؟ من می گم, هر کسی یه ذاتی داره. مختص خودش.منم باید خود واقعیمو پیدا می کردم. به خودم رجوع می کردم. به خواسته هام و نا خواسته هام. هرچی که تو درونمه.از خودم کمک گرفتم. جلو رفتم و اینطوری از راه تو دور شدم. با اینکه باز سر در گم بودم, اما خدارو شکر, نشونه ها کم کم به سراغم اومدن.اینجا بود که امیدوارتر شدم.

دیدی اون بالایی هنوز هوامو داره؟

اینو همینجوری نمی گم, از نتیجه ی قراری که باهاش گذاشتم می گم.

اگه اینطوری نبود, بازم, بعد مدت ها, یه وقتی , یه جایی, یه جوری, از بین خیلی های دیگه منو

انتخاب نمی کرد… !!!

فهمیدم : تو یه وسوسه ی شیرین هستی .عین همون میوه ی بهشتی که آدم رو تا اینجا کشوند.

(می دونی که ترو خشک  باهم می سوزن).قصه ها هزاران بار تکرار می شن امایک اشتباه دو بار تکرار نمیشه.آدم تاوانشو همین جا داره پس می ده. نگو که سختی مال آدم نیست.همین دیروز یکی از آیه ها رو خوندم که  می گفت:« سختی هایی که می کشیم حاصل اشتباهاتیه که انجام دادیم».

هرچی که هست, اینو مطمئنم که هیچ چیزی بی حکمت نیست, حکمت هم تنها مختص اون بالائیه....

 

                            

یه روز میرم. اما چشمامو واست جا می زارم....

تو فکرم.....

فعلا دست نگه داشتم......دلم می خواد خیلی چیزا بنویسم .اما.....

سکوت بعضی وقتها خودش طولانی ترین حرفه.....

(استعذ بالله من الشیطان الرجیم)

 {چک نویس های مچاله شده...}

 

دلتنگیای صورتی

 

 

دیشب, دلتنگ کتاب فارسی اول دبستانم شده بودم

دیشب دلتنگ کوچه پس کوچه های شیطونیم شده بودم, در عین بی خیالی.

دیشب لحاف مهتابی ام خیس اشک شده بود

آخه من دلتنگ تیکه های لحاف چهل تیکه ی مامان بزرگم شده بودم.

دیشب یاد چشمای نگرونش دلتنگم کرده بود

دیشب عطر دلخوشیای دیروزم بی خوابم کرده بود.

دیشب هی دلم تنگ می شد, می گرفت, غصه دار می شد

وقتی یادم می افتاد که با نخ ساده دلی چه خیالایی بافته بودم.

امشب, سرم رو گذاشتم رو بالش دلخوشیام, اما خوابم نیومد!

رادیو رو آوردم نزدیک صورتم و روشنش کردم

امشب وقتی صدای ساز و آواز رو شنیدم دلتنگ تر شدم

وه که چه حسی داشت وقتی تو مفهوم یه آواز غرق می شدم

اینطوری شد که امشب دلتنگ سازم شدم

وای که چه خاطراتی زدیم من و سازم تو صفحه ی آوازهای تازه پا گرفته.

امشب به آسمون تاریکی که بیرون گوشه ی باز مونده ی پرده کز کرده بود نگاه کردم ولی,

وقتی مثل دیشبهای مهتابی نور ماهش به صورتم نیفتاد...

دلگیر تر شدم از ماه که نکنه خونه شو عوض کرده باشه!

آخه من به سوسو زدن نورش عادت کرده بودم

واسم لالایی بود تو بی خوابی های شبونه....

امشب دلتنگ بوم نقاشی ام شدم, درست مثل دیشب که دلتنگ دفتر شعرم شده بودم.

فکر کنم تازه گیا خیلی بهونه گیر شدم!!!

به یاد دوچرخه ی زنگ زده ی گوشه ی حیاط که افتادم

و به یاد گلدون نیمه شکسته ی شمعدونی کنار پنجره که افتادم

تازه فهمیدم که چرا گلهای کوچه پس کوچه های دیروز باهام قهر کردن.

و به یاد گرفتگی ماهم که افتادم...

تازه فهمیدم که چرا ستاره ها چشماشونو بستن و بهم چشمک نمی زنن.

سنگینی پلکام رو خیسی اشکام که نشست...

تازه فهمیدم که منم خیلی وقته که دلتنگ خودم شدم...

 

 

 

لحظه های بی تابی

 

 

 

به یاد دیروز و دیروز ها به یاد تمامی آن روز و آن روزها

 ساز دلم رو برداشتم

به سینه اش زخمه زدم

ضربه زدم

چنگ زدم

و تا توانستم فریادزدم:

 

ای خدا...................

 

ملائکه فریادم رو شنیدند,

اشک ریختم

دیدگان خیسم رو دیدند

و به روی لحظه لحظه ی بی قراریم ترانه باریدند.

به روی ساز بی نوایم تمام سنگینی تنهاییم رو ضجه زدم

ناله زدم

فریاد زدم

من امشب سنگین ترین قطعه ی دلگرفتگی غرق در خاطرات ریز اما چنگ خورده در غبار دیروز رو با دستان ضعیف شده در بعد لحظه های دوری از سازم رو زدم......

 

(و چه ساده این دل دیوونه آروم گرفت.......)

  

 

گفته بودم دیگه از غصه هام نمی نویسم اما انگاری دروغ بود...

کاش زندگی به امتداد تاریک و روشن قصه ی دیو و پری بود که همیشه تو ذهنمون می ساختیم

کاش سختی مثل یه بیماری بود که بعد از یه بار مبتلا شدن دیگه در مقابلش مقاوم می شدیم…

کاش کودکی دورانی بود که ما توش بچه نبودیم….

کاش محبت واژه ای بود که هم معنی نداشت…ترجمه و تفسیر نداشت….

کاش یه نگاه ارزشی داشت که می شد باهاش همه ی دنیا رو خرید…

کاش زندگی خود قصه بود , تا آخرش با نرسیدن کلاغ خبرچین به خونش تموم بشه…

ولی….

حیف که تو این دیار کلاغ های سیاه خبرچین زود تر از همه به خونه می رسن….

دیاری که بیشتر آدماش با اینکه از حقیقت خیلی دورن َ در عین بی خبری َ کنار واقعیت به ظاهر بعید خیمه زدن…

ولی یه چیزی… راسته که آخر همه ی قصه ها دروغه.!؟؟

امشب فهمیدم که همش تو خیالم واسه خودم قصه ای از جنس دروغ می بافتم….قصه ای که دخترک توش بدی ها رو ندید, قصه ای که توش دخترک زشتی رو زیبا دید, قصه ای که توش دخترک دل به سیاهی شب نداد ولی شمع دلش رو واسه روشن کردن دل دیو ذره ذره آب کرد…

آخرش مثل همیشه به طلوع پر سرو صدای خورشید ختم می شه و یا به گرمای آرام دو دست, کنار بخاری گرد گرفته اما روشن همیشه و هیچوقت….پایانی که همیشه دیو ها رو به شاهزاده ی رویایی تا دیروز دربند ولی تا همیشه رها تبدیل می کنه, درست دست در دست دخترک پری چهره ی دل نازک همیشه...!!!

قصه های دروغین…لب حوض عادت….به سر سبزی یک شاخه گل محبت… به زیبایی یک لحظه صداقت که هر لحظه ش یه دنیا زندگی داره….

ولی حیف که هر کدوم با حقیقت بیرون ذهن کلی فاصله دارن…

همشون واسه دلخوشی این دل نا خوشن…

همشون دروغن َ دروغ…

دروغی که طلسم شدن شاهزاده ی رویایی رو جلوی چشمهای بهت زده ی دخترک به واقعیت گره می زنه….

آره... من به خیال ساده ی شیشه ای ام دروغ می گفتم...

راسته که می گن دروغ گو دشمن خداست ؟

دل سروده من...

عاشقانه... صادقانه.... یک ترانه...

 

 

فصل گیلاس های قرمز می رسد

باد بر گیسوی زردم می دمد.

گفته بودم تا شروع این بهار

کاش می شد تیرگی را سر کنم

کاش می شد مثل فصل کودکی

گردش فصل هارا, از بر کنم.

گرچه باران, می رود, خورشید هست

رد خیس کودکی را خشکانده است.

باز بعد قصه های غصه های سال پیش

فکر می کردم بهاری در ره است...

ای دل من, ای بلور نازکم

گریه کن, شاید مزاری در ره است.

فصل گیلاس های قرمز می رسد

سرخی پای نگاهم کی به آخر می رسد؟

باد با سیلی گرم و خشک خود

لحظه هایم را به مردن می کشد.

         گفته بودم وقت باران, چون گذشته پر ترانه می شوم

وقت خیس چتر و باران, من برای تو تداعی می شوم؟

رفته بودم زیر باران بی نگاهت, بی صدایت, با یاد تو

با ترانه, در کنار بی تو بودن, عاشقانه, عاجزانه, تر شدم

روز بود اما تو با شلاق شب, بر گناه عصمت من حد زدی

برشروع فصل های بی تو و من از چه رو, هان؟ از چه رو دامن زدی؟

آن شب از کنار کوچه باغت,  کودکانه رد شدم...

جای اشک, خون چکید و بر ترانه, بر تمنای دلم, بی بهانه, سد شدم!!!

 

 

 

ای کاش عظمت در نگاه تو باشد...

• به هر کجا که بروی جز خدا چیزی را نمی توان دید... خدا همان است که پیش روی ماست...
•  ای کاش عظمت در نگاه تو باشد, نه در چیزی که به آن می نگری....
•  من شوق را به تو خواهم آموخت...
• اعمال ما, به ما وابسته است همچنان که درخشندگی به فسفر.
• درست است که اعمال ما, ما را می سوزاند, ولی تابندگی ما از همین است.
•  برای من خواندن این که شن های ساحل نرم اند کافی نیست! می خواهم با پای برهنه این نرمی را حس کنم.
• معرفتی که قبل از آن احساسی نباشد, برای من بیهوده است.
•  هرگز در این جهان چیزی ندیده ام که حتی اندکی زیبا باشد! مگر آن که فوراً آرزو کرده باشم تا همه مهر من آن را در بر بگیرد...

 

                                            سال نو مبارک

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فقط یه خواب بود...

امشب یه خواب عجیبی دیدم...

خواب دیدم که دارم رو نقره بارون ماه راه می رم...

شب بود... اما همه جا روشن بود...همه جا نور بود...

آروم آروم قدم میزدم ومحو قطره های نورانی ماه شده بودم...

آرامش عجیبی به تمام وجودم دست میداد. با اینکه همه جا پر از سکوت بود اما نوازش موسیقی آرومی رو ,ته دلم حس می کردم...تمام وجودم پره یه آهنگ دوست داشتنی شده بود...

دلم می خواست تا همیشه همون جا بمونم...اما تو یه لحظه صدایی توجهم رو به خودش جلب کرد...بر گشتم .. چشمم به یه سیاهی افتاد...نزدیک تر رفتم...وای خدای من...من روحی رودیدم که پاک بود...پاک پاک...اما...تودام دستای سیاه بددلی و دورنگی اسیر شده بود و سیاهی با تمام وجودش داشت اون رو تسخیر می کرد...خواستم کمکش کنم ولی نمی تونستم...هیچ کاری از من ساخته نبود...هرچقدر فریاد زدم هرچقدر تلاش کردم بی فایده بود...حتما یه راهی وجود داشت...برگشتم و یه طرف ماه دویدم ...از نور کمک خواستم...خواستم بباره و سیاهی رو تو خودش محو کنه...اما...در اون لحظه صدایی اومد!!! صدا داشت واضح ترمی شد ;

"کسی که خودش با دستای خودش بدی هارو مهمون دلش می کنه راهی واسه فرار از سیاهی نداره...تا خودش پی به اسیر شدنش نبره ...نمی تونه به فکر آزادیش باشه... آروم باش و به راهت ادامه بده..."

به راهم ادامه دادم و به طرف ماه به راه افتادم...

ولی دلم آروم نمی گرفت...از پشت سرم صدایی شنیدم!!! یکی داشت ناله می کرد...وای خدای من این صدا چقدر برام آشنا بود... آره من اون رو می شناختم...خودش بود...صدای کسی که یه روزی تمام وجود من بود اما...از روزی که دلش رو به سیاهی فروخت از وجود من رفت...یه جرقه ی امید تو دلم روشن شد...برگشتم و تا می تونستم به طرف صدا دویدم... آره ...انگارذره ای از سنگینی سیاهی رو تو وجودش حس کرده بود...همین کافیه ...من باید کمکش کنم...حتی اگه یه روزی اون با بددلی هاش دل منو زخمی کرده باشه...من به کمکش میرم تا اون بتونه این بار خودش سپیدی رو مهمون دلش بکنه...

ناگهان نور عجیبی به صورتم پاشید...دیگه چیزی ندیدم...

 

در اون لحظه از خواب پریدم و خوابی رو که دیده بودم مرور کردم...

 یه صدایی می اومد...کنار پنجره رفتم و پرده رو کنار کشیدم...

وای خدای من...داشت بارون می بارید...

یاد یه روز بارونی تو دلم جوونه زد...

 

دلم کمی آروم گرفت...نگاهی به اطراف انداختم...دور و برم هیچکس نبود به جز سکوت...

 

سکوتی که با آهنگ پر معناش سپیدی رو به روحم هدیه کرده بود........

 

 

 

عروس ماه

..

 

        به تمام سیاهی ها پشت پا میزنم.

      نگاهم را از تمام نگاه های بی معنا می شویم

    و لباس سفید رویایی ام را بر تن می کنم...

   آری... سفیدی برازنده ی من است....

   می خواهم فرشته شوم...

  می خواهم پری کوچکی شوم که در دلش سیاهی جایی برای سیاه بودن نداشته باشد...

  امشب به پشت بام شب خواهم رفت و ماهم را صدا خواهم زد.........

  آهای ....

     ماه من...

         دستانم را بگیر...

             و مرا به سوی خود ببر..

                         امشب می خواهم ماه ترین عروس ضیافت نورانی ماه شوم......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

امشب به غبار دلتنگی ام ستاره می بارد...

شاخه ی تکیده ای شده ام بر مه آلودگی لحظه های بی کسی

شعر ها امانم نمی دهند...

دلم می خواهد بسرایم اما...

نه,...نمی توانم

سنگینی شب مجال تکان خوردن لب های خشکیده ام را گرفته....

کاش پاک کنی داشتم که می توانستم با آن سیاهی دلگیر لحظه های دلتنگی را از دفتر دلزدگی ها

 پاک کنم.......

یک شب برفی

شبی که به خونه ی دلم پا گذاشتم برف می بارید... برف.

سکوت تنها ترجمان لحظه هایم شده بود....

و من تمام کوچه پس کوچه های دلم را گشت زدم....تنهای تنها....اما نه تنها نبودم....

حس قشنگ سپیدی همراهم بود... حسی به رنگ سکوتی نرم, سبک و برفی..........